این شعر را در  تاریخ۱۶/۱۰/۸۹ اونم توی خیابون نزدیک حرم حضرت معصومه(س)  به قول شما سرودم البته مربوط میشه به دوران سربازیم به همین خاطر اسمشا گذاشتم "غربت"و در قالب غزل نو هستش امیدوارم به دلتون بشین(امیدوارم دوستان تفاوت غزل نو را با غزل کلاسیک بدونن

عمده ترین شباتها و تفاوت های غزل امروز با گذشته :

 غزل امروز تا حدودی از لحاظ ساختار و محتوا شبیه به گذشته است. این تحولات بیش از قالب و رونمای کار در زمینه ی محتوا و نحوه ی نگاه شاعر به قالب تغییر یافته است. در گذشته نحوه ی پرداخت انتزاعی و کلی بوده است. طبیعتا آثار سوبژکتیو دارای مشخصه هایی ویژه است نظیر استواری بر تخیل. تخیلی که برگرفته از ذهنیات است. شعر امروز اما بر خلاف گذشته زمانی بیشتر به مرز هنر و شعر نزدیک می شود که عینی تر ملموس تر و در عین حال ریزبینانه تر باشد. چنان چه در گذشته چرخ و فلک و سرای سپنج سوژه قرار می گرفته است امروزه روز شاعر به حرکت دورانی حلزونی در پس گیاهی عنایت دارد. پس مشخصه های زیبایی شناختی از عصری به عصر دیگر دست خوش روایت های گونه گون گشته و ممکن است آن چه در دورانی حسن به شمار می رفته است در روزگاری دیگر حتا عیب محسوب شود.

                                      غربت

ز   درد    غربت   باز  در  خود   می تنی

در چیزی شبیه قفس، از جنس    آهنی

یک   اشک    مادرم      در   اوج    انتظار

می ریخت   از  صورتش تا خط   پیرهنی

در کوله  بار   من یک عمر حسرت است

با  آنکه    مرده ام      در   خاک   میهنی

در  خود   شکسته ام  ای بغض   لعنتی

صد بار شکست در من،این منیّت   منی

روحی  نمانده  است   در این  غرور   تن

حالا   شدم   شبیه،  یک       مرد آهنی

شعر پایینی مربوط میشه به کلاس درسم من به شاگردام میگم من کسی را تنبیه نمی کنم ولی ممکنه صورت شما بخوره بدستم و شما چند لحظه ای خودتونا بزارید جای من تا بدونید عصبانیت دبیر بی دلیل نیست(ناگفته نمونه  که این حقیر در چندتا از آموزشگاهای فنی و حرفه ای و هنرستانها مشغول تدریس حسابداریم و شاگرداما بسیار دوست دارم سیلی معلم مربوط میشه به هنرستان وگرنه توی آموزشگاه باید بگیم سیلی شاگرد)

           سيلي معلم

قصه اي       گويم       برايت     از   كلاس

تا  كه    گردد     جمع،آن   هوش و هواس

يوسفي  را  گرچه  نيست  هيچ  دشمني

ليكن  از   شاگردان  نادان   او  باشد  غني

تا    اصابت   كرد   صورتت    با  دست  من

يا  كه  رفت    چشمت   در    شصت   من

يا     كه     ناگه   خورده اي   بر  پاي   من

جابه جا    گشتي   تو   از  اين  جاي    من

نفرين     نكن    اين   دست  اين   پاي من

لحظه اي  بگذار    خود     را  در   جاي من

گرچه  جاي   من و تو   هست  دريك زمين

لحظه اي   بياو پشت   اين  ميز  تو   بشين

تا       كه      بيني        جمعيتي    ناياب را

گويي     بر      آنها     بسته اند     خواب را

چند   تني   از آنها رفته است در خواب  تن

چند      تن      ديگر       مي خاراند     بدن

مابقي        را       همچو     اين     پيرزنان

صحبتاش   گل كرد   و  كف كرد آن   دهان

بچه     مثبت      هم    اگر   باشد    كمي

چون     كه     گيرد     جو    خارد     دمي

آن     زمان  است   كه تو را نيست  گوش

از   آن     گنده    بگير    تا       ذره   موش

پس     برو     جايت   بشين  و حرفي نزن

گوش      بازكن      و    ببند   زيپ    دهن

ما    سوخته ايم      از    آن  پس با روزگار

چونكه     نام     ما     را   نهادند    آموزگار

پس    دلگير   نشو از   من اي شاگرد من

هر  زمان       خورد، صورتت بر دست من

شاعر:رسول يوسفي

بررسی نقش راهها در توسعه اقتصادی چهرقان

                                                                                                    احمد چهرقانی*

                                                                                                   حسن یوسفی**

      مطلب حاضر به بررسی یکی از عوامل توسعه نیافتگی،در اقتصاد چهرقان می پردازد.این عامل مهم وضعیت راههای منتهی به چهرقان می باشد.ابتدا به توضیحی کوتاه درباره توسعه پرداخته و سپس نقش راهها را در توسعه روستایی و به طور ویژه،توسعه چهرقان بررسی می کنیم.   

يكي از ابعاد توسعه همه جانبه توجه به توسعه اقتصادي است؛ از اين روست كه نخستين مفهوم و معنايي كه از توسعه در سير تحول معناي اين واژه به چشم مي خورد، توسعه به معنا و مفهوم اقتصادي آن بوده است؛ زيرا به نظر مي رسد كه توسعه اقتصادي يكي از مهم ترين دغدغه هاي نخستين بشر بوده و سنگ بناي هر تحول و توسعه ديگري است.